อรุณสวัสดิ์ทุกท่าน
บอกแล้วว่าคราวนี้จะไม่ดอง
เชื่อกันหรือยางงง
ก่อนจะโชว์รูปภูเก็ต
ขอเล่าเรื่องที่ไปมาก่อน
........................
อย่างที่บอกในภาคแรก
ไปสงขลามา
ไกลจากความเจริญค่อดๆ
แต่ด้วยความเหงา
โทรตามพันธมิตรมาหา
พี่ดอน แห่งกองบินอะไรไม่รู้ สงขลา
จำไม่ได้อ่ะพี่ ว่ากองบินเท่าไหร่
พี่ดอนใจดีง่ะ
พาไปเที่ยว
แล้วยังขับรถพาวนไปหาซื้อซาลาเปา
เมืองสงขลา มีอยู่จิ๊ดเดียว
หนูชี้ไปทางไหน
พี่วิ่งไปทางนั้น
สรุป...
หลงไปชั่วโมงครึ่ง แค่วนในเมือง
พี่ดอนคะ
หนูอยากจะบอก
ใครๆก็เรียกหนูว่า จอมหลงทาง
ไปไหนก็หลงค่ะพี่
ทีหลังอย่าเชื่อหนูมาก
เราเตือนคุณแล้ว
..........................
อ่ะ ต่อด้วยรูปในโรงแรมที่ภูเก็ต
เนี่ยนะ
อยากจะบอก ว่าคราวเนี้ย
ไม่ติดหน้าตัวเองซักกะรูป
ลืมง่ะ
ถ่ายแต่โรงแรม
เพราะมีพี่สาว ขอให้ช่วยดูโรงแรมให้ด้วย
เลยถ่ายซะบ้าคลั่ง
มาต่อที่บรรยากาศรอบโรงแรมกันเล้ย
อ่ะ รูปๆ
ใกล้ๆห้องพักหน้าชายหาด
มีสนามเด็กเล่น ริมทะเล
เผื่อใครพาลูกไปด้วย
สระว่ายน้ำ
ปกติ คนเยอะตลอด
จะแดดร้อนแค่ไหน ไม่มีหวั่น
นี่ไปถ่ายตอนเจ็ดโมงเช้า
สงสัยยังไม่ตื่นมาเล่นกัน
ส่วนนี่
คาดว่าจะเป็นที่ล้างเท้า
ไม่น่าเป็นสระบุ๋งๆ
เพราะมันตื้นอ่ะ
พอท่วมเท้า
แบบว่า
พอขึ้นจากทะเล
ก็ไปล้างๆ
ไม่ให้ทรายติด
จักรยานน้ำ
ชั่วโมงละสองร้อย
ทีแรกที่ไป คิดว่ายังไงๆก็ต้องเล่นให้ได้
ท่าทางเปลืองแรงน่าดู
แต่พอลงทะเล
มันคันอ่ะ หยะแหยง
แบบว่า สกปรก
ลงไปสามสิบวิ ขวดลิโพลอยตุ๊บป่อง
ผื่นขึ้น ปวดแสบปวดร้อน
ไม่เอาดีกว่า
กลับ
.....
กลับห้อง
.
.
เบื่อวิวแถวนั้นกันแล้วช่ายมะ
มาดูในห้องกันมั่ง
เปิดห้อง
แถ่น แทน แท๊น......
เตียง นุ่มนิ่ม น่านอน
ไปไหนก็มีแต่กินกะนอน
ถึงได้ขึ้นอืดขนาดเนี้ย
มุมนั่งพักผ่อน
เป็นมุมที่ใช้จ้วง ข้าวเหนียว ไก่ทอด
ที่ซื้อมาจากตลาด
จิบเบียร์เย็นๆ
สุขใจซะไม่มี
ตู้เสื้อผ้า
ทีวี
มินิบาร์
ทีวีโบราณไปหน่อย
แต่ไม่เป็นไร ไม่ได้ไปดูทีวีนิ
มินิบาร์ที่สามัญชนไม่กล้าไปแตะต้อง
มันเป็นเหล้าขนาดมินิ
แต่ราคานี่ ซื้อขวดลิตรถูกกว่า
นึกดูดิ มินิขนาดไหน
เล็กกว่าแม่โขงแบนอ่ะ
..................
มาดูห้องที่ขาดไม่ได้ ในการพักโรงแรม
ห้องน้ำที่เนี่ย
ใหญ่พอๆกะห้องนอนเลยอ่ะ
ชอบ
ซูมชุดอเมนนิตี้ให้ดู
ถ่ายไปงั้นอ่ะ แต่ไม่ได้ใช้หรอก
แต่มันสวยดี
ห้องน้ำ
ด้านในเป็นอ่างอาบน้ำ
ถัดมาตรงที่มองไม่เห็น กำแพงกั้น
เป็นฝักบัว
แต่ที่อยากจะไฮไลท์
มันคือกระดาษทิชชู่
พับซะเรียบร้อย
มีอีก
เนี่ย เรียบร้อยไปไหน
เห็นแล้วอดถ่ายไม่ได้
บอกตรงๆว่า
อะไรเล็กๆน้อยๆแบบนี้ ก็ทำให้ประทับใจนะ
เพราะปกติ เกลียดเชนโรงแรมนี้มาก
ไปกินข้าว ซื้อเค้กที่แถวบ้าน
อาหารไม่อร่ย
อาหารจีนไม่อร่อย
ค๊อกเทลไม่อร่อย
อาหารอย่างอื่นก็ไม่อร่อย
แต่เค้กก็โอนะ
แต่...
บริการประดุจตลาดสด
พนักงานวุ่นวายยังกะลิง
แต่ตอนที่ไป
ไม่มีทางเลือก
คุณที่รักให้พักแถวๆพันวา สถานเดียว
ไม่มีทางเลือก อันนี้ดี เกือบที่สุด
เลยได้เจออะไรดีๆ
....................
สุดท้ายนี้
มุมขอบคุณ
ขอบคุณทุกท่านที่ให้การสนับสนุนทริปนี้
แด๊ดดี๋ มามี๊ ที่ช่วยเรื่องตั๋วเครื่องบิน กะโรงแรม
คือ ที่รักไปราชการ แต่ทุกอย่างของอิช้าน จ่ายเองนะ
โรงแรมนี่ จ่ายเอง
ไม่ได้เอาเงินหลวงไปปู้ยี่ปู้ยำแม้แต่บาทเดียว
ขอย้ำ
ไม่มีชนักติดหลัง ไม่โกงกิน
ตามนิสัยข้าราชการที่ดี
เพ้ออะไรฟะเนี่ย
...
ต่อๆ
ขอบคุณ พี่อะไรไม่รู้
รุ่นน้องของที่รัก
เตรียมรุ่น สามสาม
ชื่ออะไรหว่า จำไม่ได้
ที่อุตส่าห์พาเที่ยวสงขลา
และต้อนรับด้วยซาลาเปาลูกหย่าย
เจอกัน ห้ามเรียกหนูว่าพี่แล้วนะ
หนูหวั่นไหวง่ะ
....
ขอบคุณพี่ดอน
พี่อดทนมาก
เป็นหนูนะ เจอแบบนี้
ถีบออกนอกรถไปแล้วอ่ะ
...
ขอบคุณพี่อะไรไม่รู้ กะพี่อะไรไม่รู้ อีกเหมือนกัน
จำชื่อใครไม่ได้เลยวุ้ย
เพื่อนของที่รัก กะเพื่อนของรุ่นน้องที่รัก
ที่พาไปเมา
แดนซ์กันหน้ามืด
ได้ข่าวว่าตอนเช้าตื่นไม่ค่อยไหวกัน
แต่ก็ยังพาหนูไปเที่ยว
ขอบคุณจิงๆค่ะ
....
สุดท้ายนี้
ขอบคุณท่านผู้มีอุปการะคุณทุกท่าน
ที่เข้ามาอ่าน
ไม่มีคุณๆ อีช้านคงเหงาใจ
ไปละ
จะไปช้อปที่พารากอนก่อนละ
กลับสู่โหมดปกติ
บ๊ายบาย
สุขสันต์วันจันทร์ค่า
