สืบเนื่องมาจากที่ได้เห็นบล๊อกของเพื่อนเก่า ทหารเรือเจ้าชายน้อย ซึ่งถ้าใครๆเคยอ่าน ก็คงจะเข้าใจชีวิตของทหารเรือกันบ้าง ทั้งความลำบาก ความสนุกสนาน หรือว่าแนวคิดแบบทหารเรือ (ถ้าใครยังไม่เคยอ่านก็ลองแวะเข้าไปดูบ้างก็ได้นะคะ)เราก็คิดไปบ้างต่างๆนานาๆว่า เอ.. คุณหนุ่มๆขา เคยรู้บ้างหรือเปล่าเนี่ย ว่าเวลาคุณไปลำบากออกเรือ สาวๆแฟนๆอย่างเราๆ รู้สึกยังไง ลำบากหรือเปล่า คิดถึงมากแค่ไหน หรือว่าทำอะไรกันเวลาแฟนไม่อยู่

................................

ก่อนอื่นเลย คงต้องอธิบายกันก่อนว่า เวลาทหารเรือไปออกเรือเนี่ย แต่ละครั้งกินเวลาไม่เท่ากัน อย่างบางครั้งถ้าไปแค่ฝึกรบเฉยๆ ก็ใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่หรอกค่ะ บางครั้งไปเช้าเย็นกลับ แต่ก็ต้องมีการฝึกบ้าง เผื่อต้องไปรบนะคะ ฝึกฝนความชำนาญเราก็เข้าใจ แต่บางครั้ง ถ้าเรือต้องออกไปต่างจังหวัด อาจจะกินเวลามากกว่านั้น คือ อาจจะแค่ไม่กี่วัน หรือบางครั้งก็ปล่อยให้เรารอเป็นเดือนๆเลยล่ะค่ะ ยิ่งถ้าไปรับเรือมาจากต่างประเทศไกลๆ ก็เกือบปี เรียกว่ากลับมาที หมาที่บ้านจำไม่ได้ไล่กัดเลยล่ะค่ะ

ก็อย่างว่า เราก็เข้าใจว่าเค้าไปทำงาน เวลาออกเรือไปไกลๆ อยู่กลางทะเล ถ้าคลื่นไม่สงบ มันก็ตื่นเต้น คลื่นสงบมันก็น่าเบื่อ คืบก็ทะเล ศอกก็ทะเล ไม่มีอะไรทำก็นั่งดูหนัง ฟังเพลง เล่นเกมส์ ถ้าเรือใหญ่มากๆก็อาจมีการเล่นกีฬากันภายในเรือ อย่างเตะฟุตบอลก็มี

แต่คุณทหารเรือขา รู้หรือเปล่าว่า คุณไปออกเรือ อยู่กับเพื่อน กับพี่ กับน้อง ลูกน้องเยอะแยะ เจอสถานการณ์ตื่นเต้นบ้าง ไม่ตื่นเต้นบ้าง สาวๆทางเนี้ย โสดนะคะ โสด ไปไหนมาไหนไม่มีคนดูแล เวลาเหงาไม่มีคนคุยด้วย มันก็มีบ้างนะคะ ที่หวั่นไหวไปกับการรอคอยแล้วก็ไหนจะต้องคอยเป็นห่วงว่า คุณจะสบายดีหรือเปล่าอีก นานๆจะส่งข่าวกลับมาซะทีนึง ให้เราใจหาย แล้วเวลาไปขึ้นฝั่งที่ไหน เราจะรู้ได้ไงว่าไม่ได้มีสาวๆที่ไหนมาแอบจีบคุณตอนเราไม่อยู่นะ

นึกดูสิ ถ้าปีนึง คุณต้องไปออกเรือซัก 11 เดือน เราต้องดูแลตัวเองตลอด คุณไม่อยู่คอยดูแล คุณไม่โทรมา เราต้องอยู่ให้ได้ เวลาเหงา ท้อแท้ ไม่มีใครให้กำลังใจ เราก็ทำได้แค่ทนเวลามีใครมาจีบ เราต้องเข้มแข็ง นึกอยู่เสมอว่า คุณคงยังไม่ลืมเราหรอกนะ จนที่ไอ้คนที่มาจีบเรามันนึกว่าเราโม้แล้ว ไหนวะแฟน ทั้งปีทั้งชาติไม่เคยเห็นหน้า ขี้ตู่ป่าว

แล้วอย่างเมื่อก่อน แฟนเราต้องไปอยู่ที่เรือที่ฐานทัพเรือสัตหีบ ตัวเราเองยังเรียนอยู่ที่นี่ ที่กรุงเทพ กลับมาจากออกเรือทีก็ไม่ใช่ว่าจะได้กลับมาอยู่กรุงเทพซะหน่อย แล้วจะทำยังไงล่ะ เราคิดถึงของเรา นานๆเจอกันทีก็ต้องอยากไปหาใช่มั๊ย นึกๆดูสิคะคุณ ดิชั้นไป-กลับ กรุงเทพ-สัตหีบจนรู้จักหมดทุกซอกทุกมุม มีหลุมอยู่ตรงไหนก็จำได้แล้ว รถก็ติด รถบรรทุกก็เยอะ แต่ด้วยแรงแห่งรัก เราก็ไปหาคุณนะคะ บางครั้งไม่มีรถไปก็ต้องนั่งรถขนส่งจากเอกมัย เพื่อที่จะได้ไปหา แค่ได้เห็นหน้าก็ดีใจแล้ว แป๊บๆเดี๋ยวก็ต้องกลับก่อน เพราะเดี๋ยวมืดเกินไปจะอันตราย กลับบ้านลำบากอีก

เรื่องค่าโทรศัพท์ ไม่ต้องพูดถึง ถ้าอยู่ที่บ้านพักหรือว่าเรือจอดอยู่ก็มีโทรศัพท์ให้ใช้ โดยที่เราจะโทรเข้าไปที่ศูนย์ของกองทัพ แล้วแจ้งเบอร์ภายในของคนที่เราต้องการโทรหา ก็คือ ไม่ต้องเสียค่าโทรทางไกลค่ะ แต่อยากจะบอกนะว่า โทรติดยากติดเย็นเหลือเกิน ไม่ใช่ระบบอัตโนมัติอีกต่างหาก บางที ต่อสายไปเหอะไม่มีใครรับหรอก เราก็เลยพึ่งมือถือนี่แหล่ะค่ะ เป็นที่พึ่งสุดท้ายยามยาก

ไม่ต้องพูดถึงเวลาออกเรือไกลๆนะคะ ต้องนึกให้ออกนะคะว่าเวลาอยู่กลางทะเลไกลๆไม่มีสัญญาณหรอกค่ะ คุยได้ก็ต่อเมื่อเรือจอด หรืออยู่แค่ใกล้ๆฝั่ง เอาเป็นว่า ต้องลองผิดลองถูกโทรดูนะคะ ติดก็โชคดีไป แต่ส่วนใหญ่ไม่ติดน่ะสิ เพราะแค่วางโทรศัพท์เอาไว้ในเรือ ลึกๆ ซอกหลึบของเรือนี่ แบบว่าไม่ต้องออกไปไหนก็ไม่มีสัญญาณแล้วค่ะ เพราะฉะนั้น หนุ่มๆก็จะฝากโทรศัพท์ไว้ที่ท้ายเรือกัน เวลามีใครโทรมาก็จะให้ยามที่กำลังเข้าเวร ให้รับโทรศัพท์ให้ แล้วก็ประกาศ ให้เจ้าของโทรศัพท์มารับโทรศัพท์ที่ท้ายเรือ เราก็ต้องลุ้นอีกนะคะว่า ระหว่างรอเนี่ย สายมันจะหลุดป่าวหว่า เดี๋ยวเรือวิ่งๆไปเกินขอบเขตการให้บริการ สายหลุดอีก โอย.... ยุ่งมากๆ

นี่แค่คร่าวๆ เกริ่นๆก่อนนะคะ เพราะว่าเรายังไม่ค่อยคุ้นเคยกับการเล่าเรื่องอะไรในเวบนี้เท่าไหร่ แต่เราหวังว่าคุณทหารเรือผู้ลำบาก คุณทหารอดทนทั้งหลายจะเข้าใจว่าเราก็เหงา เราก็คิดถึงคุณนะคะ เรื่องบางเรื่องที่คุณอาจเห็นว่าเราทำบ่อยจนคุณไม่เห็นคุณค่า ไม่เห็นว่าเราสำคัญ ช่วยใส่ใจบ้างเถอะค่ะ รักทางไกลมันหวั่นไหวกันง่ายนะคะ ในเมื่อเราใช้เวลาส่วนใหญ่ของชีวิตในการรอคอยคุณ ก็ขอให้คุณใส่ใจกับความรู้สึกที่เราทุ่มเทไปให้บ้างนะคะ คงไม่ยากเกินไปใช่มั๊ยคะ คนรักกันน่ะ