คิดไม่ออกเลยว่าจะเขียนเรื่องอะไร ทำไมชีวิตมันว่างเปล่าขนาดนี้เนี่ย

ปรึกษากับเพื่อนดู เพื่อนบอกว่า เขียนไดอารี่ดิ ที่ไปด้วยกันมา ตามประสาคนไม่มีอะไรทำอ่ะเลยสรุปว่าเขียนชีวิตอันแสนไร้สาระของตัวเองเลยดีกว่า หนึ่งวันอันแสนมีค่าของหลายๆคน เราไปทำอะไรมามั่ง พูดๆไปแล้วก็เขิน ทำไมมันดูไร้สาระอย่างงี้เนี่ย วันศุกร์แสนสนุกของเรา

เนื่องจาก เมื่อคืนวันพฤหัส มัวแต่อัพบล๊อกอย่างดึก แถมยังติดลมเล่นเน็ตอย่างเมามัน ทั้งๆที่วันศุกร์มีนัดกะเพื่อน แบบเที่ยงวันยันเที่ยงคืน กว่าจะเล่นเสร็จก็ตีสามเข้าไปแล้ว แถมนอนไม่หลับอีกตะหาก

นอนกลิ้งไปกลิ้งมา หลับตาก็แล้ว ทำยังไงก็ไม่หลับ กลายเป็นว่าถ้าพระอาทิตย์ไม่ขึ้นก็จะนอนไม่หลับซะที ตอนมืดๆนี่ สมองทำงานดีนักแล คิดโปรเจคท์นู่นนี่ ไม่หลับไม่นอน ก็เลยอ่านการ์ตูนแก้เครียด ไปเรื่อยๆ จนตีห้า ก็ได้เวลาเป็นแม่บ้านแม่เรือน ทำกับข้าวให้คุณสามีสุดที่รัก.. ทำจริงๆนะ ไม่ได้โกหก นี่ถ้านังพวกเพื่อนๆมาอ่าน มันคงไม่เชื่อ กะลังคิดใช่มะ ว่านังเนี่ยน่ะเหรอ ทำกับข้าว คนกินคงตายกันหมด อย่านะ อย่าแม้แต่จะแอบคิดเป็นอันขาด

กับข้าวของวันนี้ เป็นผัดกระเพรากุ้ง ไข่ต้ม หมูกรอบ ต้องให้สามีทานของดีๆเสมอนะคะ เค้าจะได้มีความสุขและรักคุณภริยาแสนดีมากๆ แค่แอบหวังๆนะ ไม่รู้ว่าจะรักมากขึ้นหรือว่าด่ากันแน่อ่ะ อาจจะไม่อร่อยก็ได้เนอะ ชักไม่แน่ใจ

ต่อๆ.. ทำกับข้าว ชงกาแฟ ดูทีวี ปรนนิบัติสามี และส่งคุณสามีไปทำงานแล้ว อีชั้นก็กลับมาอ่านการ์ตูนก่อนนอนอีกเช่นเคย แต่ก็ยังนอนไม่หลับอีกง่ะ ก็เลยโทรไปอ้อนคุณสามีว่า อยู่ที่ไหนแล้วคะ คุณขา.. ขับรถดีๆนะคะ ( ใครจะแอบเอาไปใช้มั่งก็ไม่ได้ว่าอะไรนะ แต่ระวังคุณสามีหมั่นไส้เอาละกัน พูดให้มันสมจริงหน่อย ) แต่ว่าคุณสามีอ่ะจิ บอกให้ไปนอนอย่างเดียวเลย แถมมาว่า ว่าไม่มีความตั้งใจจะนอน เอาแต่ทำนู่นทำนี่ทั้งคืน ว่าแต่ว่า มันเป็นยังไงหว่า ไม่มีความตั้งใจจะนอน

โดนดุมาก็เลยหงอยๆ ตั้งใจนอนเต็มที่ จนหลับไป จำได้ว่าดูนาฬิกาครั้งสุดท้าย ปาเข้าไปเจ็ดโมงกว่าๆ เอานะ ยังดีกว่าไม่ได้นอน

นัดเพื่อนไว้เที่ยง แต่ว่าหัวยุ่งมาก เลยเผื่อเวลาไปทำผมก่อน เพื่อความสวยงามและประหยัดเวลา ตื่นเก้าโมงเช้า อาบน้ำ แต่งตัว ออกจากบ้านไปแบบโทรมๆ มึนๆ ง่วงๆ

ใช้เวลาทำผมประมาณครึ่งชั่วโมง ออกจากร้านมา ผมไม่มัน แต่ไม่สวย อากาศมันร้อน หัวฟีบ เสียเวลา เสียตังไปทำทำไมเนี่ยเรา รู้งี้สระที่บ้านมาก็ดีอ่ะ ผมยุ่งแต่ไม่เสียตัง

เจอเพื่อนตอนเที่ยงพอดี ไปกินข้าว กินกาแฟ (กันหลับระหว่างเดิน) เอาหน้าโทรมๆออกไปสู่สายตาประชาชี ไม่รู้วันนั้นมีใครตกกะใจ นึกว่าศพเดินได้หรือเปล่าเนี่ย ระหว่างกินข้าวก็โทรไปจองตั๋วหนัง เรื่อง final destination 3

อยากจะบอกเหลือเกินว่า เป็นแฟนหนังเรื่องนี้ตั้งกะภาคแรก ดูแล้วสะใจเหลือเกิน ติดตามตลอด คือพล๊อตเรื่อง มันก็เหมือนๆกัน ไม่ได้ใช้ความคิดสร้างสรรค์อะไรต่างกันมากในแต่ละภาค แต่เรื่องความสะใจ อยากจะบอกว่า ภาคนี้กินขาด สะใจสุด โหด เลิศ

คือ ตรงที่มันไม่ยืดเยื้อ ไม่ต้องหนีล่ะมั้ง ที่เป็นส่วนดีของภาคนี้ คือภาคที่ผ่านๆมามันดูเหนื่อยๆยังไงไม่รู้ หนีไม่พ้น ต้องตายเพราะว่ากลัว รู้ก่อนก็เลยกลัว แต่ภาคนี้ไม่ต้องหนี ตายหมดทุกคน แต่คอยไปดูเหมือนกับว่า จะตายยังไง เอ.. หรือว่าเราจะซาดิสม์

แล้วหนังเรื่องนี้ดูแล้วอินมาก ขอบอก คนในโรงนี่มีส่วนร่วมในการดูกันมาก มีเสียงว้าย ตกใจ โวยวาย ซีดส์ เฮ้อ แบบว่าถอนหายใจไปพร้อมๆกัน ประหนึ่งว่าเราเป็นพวกเดียวกันหมดทุกคน สนุกดี ขำๆ ชิลล์ๆ ไม่ค่อยเคยดูหนังแล้วคนอื่นๆในโรง ลุ้นกันขนาดนี้

ดูหนังเสร็จก็ไปเดินเล่นต่อด้วยความระมัดระวัง ไม่รู้คนอื่นเคยเป็นกันบ้างหรือเปล่า เวลาดูไฟนอลแล้ว เดินระวังตกบันได มองซ้าย มองขวา มองบน มองล่าง เผื่ออะไรจะหล่น หรือจะโผล่มาตอนที่เราไม่ตั้งตัว ใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังขึ้น ตลกตัวเอง

เดินเล่นอยู่หลายชั่วโมงเลย เดินๆ กินๆ ตามประสาคนชอบการกินเป็นชีวิตจิตใจ เมื่อยก็เมื่อย อิ่มก็อิ่ม

...

ตอนมืด การเดินเล่นแบบง่วงๆก็จบลง ตื่นแล้วจ้า

...

ไม่รู้เป็นไง พอมืดได้ที่ ความง่วงก็อันตธาน (เขียนงี้ป่าวเนี่ย) หายไป เหลือไว้แต่ความกระตือรือล้นของสาวน้อย

ย้ายที่ไปข้าวสารต่อ ไปถึงข้าวสารยังไม่มืดมาก เลยเดินไปเดินมาเล่นๆกันก่อน แต่ไม่เห็นมีไรให้ซื้อ เลยไปนั่งฆ่าเวลาที่แม๊ค

สงสัยจะฆ่าเวลานานไปหน่อย เดินไปร้านไหนๆก็เต็มแล้ว หรือมีแต่ที่หน้าห้องน้ำ ไม่รู้จะยังไง ไม่อยากจะนั่ง ไม่ได้อารมณ์เลยอ่ะ เพื่อนผู้เชี่ยวชาญด้านการกินเหล้าก็เลยพาไปร้านไกลๆหน่อย แบบว่า คนกลัวเมื่อย เลยยังไม่ค่อยเดินมากัน

นั่งชั้นสองด้วยความระมัดระวัง (กลัวตกลงไปน่ะ เพิ่งดูไฟนอลมา ระวัง ระวัง) กินเหล้าไป ถ่ายรูปไป สลับกันแบบเมาๆ ตั้งกะยังไม่ดึก พอเมาแล้วเลิกถ่ายรูป เต้นแทน เพราะว่ากันว่า กินเหล้าแล้วนั่งเฉยๆ จะอ้วนเอาได้นะคะท่านผู้ชม

ตอนที่ถ่ายรูปนี่ก็ยังไม่ค่อยเมาหรอก อาศัยแอบๆเมาไป กรึ๊บๆ พอประมาณ แก้มจะได้แดงระเรื่อ

โชคดีนะเนี่ย ที่กล้องของเพื่อนเรามีแฟลช ไม่งั้นมองไม่เห็นเลยอ่ะ เพราะว่าข้างในนี้มืดมาก ไม่รู้ถ้ามีสัตว์ประหลาดตกไปในแก้วจะมองเห็นหรือเปล่า น่ากลัวพิลึก แถมหน้าตาก็ดูเมามายได้ที่

ว่าจะกลับบ้านเร็วนะตอนแรก เพราะว่าตอนกลางคืนไม่ได้นอน ทีแรกนึกว่าจะอยู่ได้ไม่ถึงทุ่มนึงซะอีก ที่ไหนได้ ออกจากร้านเกือบๆตีหนึ่ง เพราะว่ากลัวว่าตอนร้านปิดคนจะเยอะ ขี้เกียจแย่งกันออกมาจากที่จอดรถ มันแออัดเหลือเกิน

กว่าจะถึงบ้าน ปาเข้าไปตีสองโดยประมาณ แถมท้ายด้วยความเมามายเล็กน้อยกระบุงโกย พอหนุกหนาน นัดกะเพื่อนไว้ว่าคราวหน้า เราจะกินเหล้าของวันนี้ให้หมด เพราะยังเหลืออีกขวดกว่าๆ เก็บไว้นานกลัวจะเสียรสชาดอาจจะเจอกันที่ ร่าเริง เมื่อชาติต้องการ เร็วๆนี้นะเพื่อนๆ